پیام سلام مجله آموزشی سرگرمی سینمایی » خواندنی ها » گفتگویی خواندنی در ارتباط با دنیای مد با بهاره رهنما+ویدئو

گفتگویی خواندنی در ارتباط با دنیای مد با بهاره رهنما+ویدئو

خواندنی ها | ۱۱ آذر۱۳۹۴ | 1400 بازدید | نظرات

گفت وگو با بهاره رهنما که هم شاعر است، هم نویسنده، هم بازیگر تئاتر و سینما و هم مادر و هم همسر و هم در کار لباس‎ها و جواهرات ویژه و خلاصه در همه چیز سررشته‌ای دارد، کمی سخت است، اما جذاب هم هست. این که با زنی با اشتیاق و استقبال از گفت‎و گو بنشیند و تمام حرف‌هایش را با لذت و البته خنده‌های بسیار بگوید و زمان هم در این میان، ذره‌ای اهمیت نداشته‌باشد، سختی که ندارد، هیچ،‌سرشار از آسانی ولذت هم هست.

گفت و گو با بهاره رهنما در سالروز تولدش، در بهار ۴۲ سالگی‌اش صورت گرفت و با خنده و شوخی بسیار همراه شد. حرف زدن از سبک زندگی، مدپوشی، توجه به لباس و جواهرات، برندبازی،برخی از مشکلات امروز جامعه ما مثل آرایش‌های نادرست و جراحی‌های بیمارگونه صورت در زنان، در این گفتگو مطرح شد و او با لبی مدام خندان پاسخ گفت. شیرینی این گفتگو رابه شما تقدیم می‎کنیم.

در همه این سال‌هایی که تو را می‌شناسم همیشه ماجرای لباس، ظاهر ، طلا و جواهرات و … در تو پر رنگ بوده است. ریشه این علاقه و توجه از کجاست؟بچگی از آن بچه‌های بودی که کفش‌های پاشنه بلند مامان‌شان را یواشکی می‌پوشیدند و ماتیک سالم برای مادر نمی‌گذاشتند؟

ماتیک شکستن که تجربه همه دخترهاست؛ ماتیک به همه صورت مالیدن. اصلا بوی ماتیک‌ من را به یاد بچگی و شیطنت‌های آن دوران در اتاق مادرم می‌اندازد.

این عشق انگار ذاتی ست. من همیشه می‌مانم که بچه به این کوچولویی از کجا می‌فهمد ماتیک یعنی چه که تازه اینقدر دلش ضعف می‌رود و عاشق آن هست.

واقعا ذاتی‌ست. همه دخترها اولین عشق‌شان ماتیک است. ولی من خیلی زود متوجه لباس پوشیدن شدم. علت هم این بود که من خواهر و برادر دو قلویی دارم که ده سال از من بزرگتر هستند. من همیشه بهانه و رهام ، که خیلی خوش قد و بالا و خوش لباس بودند، را می‌دیدم و دغدغه‌آنها برای لباس بود که به من هم سرایت کرد. آنها دو قلوی همسان و از بچه‌هایی که مثل هم لباس می‌پوشند، نبودند ولی همیشه درگیر این داستان‌ها بودند که چه را با چه ست کنند. از طرفی نه آنقدر با من فاصله داشتند که حکم پدر و مادری برایم داشته باشند نه هم سن بودیم که جدی نگیرم‌. برای همین همیشه حالت الگوپذیری از آنها داشتم. خواهر و برادرم باعث شدند این باور از کودکی در ذهن من شکل بگیرد که لباس پوشیدن مهم است. اصلا می‌خواهم از همین اول صحبت‌مان روی یک موضوع تاکید کنم؛ گران پوشیدن اصلا نه مزیتی برای خوش‌تیپی است و نه مهم است.سلیقه‌ای که هر کسی برای انتخاب لباس و زیورآلات و متعلقات ظاهر خود به کار می‌برد مهم است و باید حرفی برای گفتن داشته باشد. در هر جمعی که وارد می‌شویم پیش از شروع صحبت ظاهر ماست که ما را معرفی می‌کند؛ رنگ بندی، استایل، کوپ ، اکسسوری و … پیش از خود ما با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند.

عکس, گفتگویی خواندنی در ارتباط با دنیای مد با بهاره رهنما+ویدئو

بیا یک جور دیگر ریشه برخی از حرف‌ها را در دوران کودکی تو ببینیم. هیچ وقت آدم اهل مد روز نیستی با اینکه خیلی برای لباس و ظاهر و اینها وقت می‌گذاری و اهمیت می‌دهی، در عوض کاملا استایل خودت را داری و انگار لباس‌هایت همیشه امضاء‌ خودت را دارد. این مال خود کردن، بهاره‌ای شدن از کجا شکل گرفته؟ از کجا آمده است؟

بخشی از این اتفاق به روحیه و خلق و خوی هر آدم بر می‌گردد اما یک بخش هم مربوط به نگاه شخصی من است. یک بخش هم طرز فکر ، نوع نگاه و جهان بینی هر آدمی است. من همیشه اعتقاد داشتم وقتی یک چیزی مد و فراگیر می‌شود دلیل این نمی‌شود که برای همه آدم‌ها مناسب باشد. از همین زاویه فکر می‌کنم اگرچیزی مد هم  شده باشد، من باید آن را به مد خودم تبدیل کنم و تغییری در آن ایجاد کنم. این متفاوت بودن برایم جالب است. این تفاوت هم به معنی جلب توجه نیست و صرفا یک امضاء شخصی است. یادم می‎آید در دوره راهنمایی و بعد دبیرستان کفش‌های پلاستیکی مد شده بود که ممکن است دهه پنجاهی یادشان باشد. این کفش‌های پلاستیکی که شبیه گالش توری بودند رنگ‌های شاد متنوع داشتند. من همین را به مد خودم تبدیل می‎کردم، یعنی یک لنگه را یک رنگ و یک لنگه را رنگ دیگری می‌پوشیدم، که خب به نظر همه کار عجیب و متفاوتی بود. مامانم می‌گفت خب این کار یعنی چی؟! مردم فکر می‎کنند تو از نداری لنگه به لنگه پوشیدی.

تازه آن زمان، زمان سختگیری‌ها هم بود.

بله، برای خودم هم همین جالب است که درآن اوضاع و شرایط هم نگاه من همین بود که تغییر و تفاوت ایجاد کنم و از هر چیزی یک چیز تازه‌ای بسازم. در همه این سال‌ها هم مد و فشن و طراحی از آن شاخه‌هایی بود که من دوست داشتم دنبال کنم و لا به لای این  همه شلوغی نویسندگی، بازیگری و کارگردانی و دو رشته تحصیلی ادبیات و حقوق، دوره‌هایی هم دیدم یا خارج از ایران در کارگاه‌های مرتبطی شرکت کردم.

چه جالب. پس ماجرا جدی‌تر از این حرف‌هاست. چه دوره‌هایی دیدی؟

نه این قدر جدی. چند دوره کوتاه و کارگاه بود. بعد هم فقط جسارت کردم و طراحی لباس چند کار نمایشی را هم خودم انجام دادم. شاید شاخص‌ترین آنها که چند ماه برایش وقت گذاشتم نمایش «دورهمی زنان شکسپیر» بود که تو هم آن کار را خیلی دوست داشتی.

آراستگی ربطی به پول ندارد

بله. از نمایش‌های محبوب من بوده و اتفاقا دوست دارم در یک فرصتی درباره طراحی صحنه و لباس و چهره‌پردازی این نمایش، مفصل حرف بزنیم.

خوب است، اما در ادامه صحبت قبلی به نظرم طراحی لباس وسیله‌ای برای بیان شخصیت است. باز هم تاکید می‌کنم خوش استایل بودن و توجه داشتن به پوشش و ظاهر خیلی هم احتیاج به پول خرج کردن عجیب و غریب ندارد. البته که غیرواقع بین هم نیستم و می‌دانم حداقل‌های مالی را می‌خواهد و طبیعتا زندگی که در آن فقر و مشکلات مالی است جایی برای مد و فشن و استایل و این ماجراها ندارد. در این شرایط بعید هم نیست که آدم‌ها به نوعی هارمونی نداشتن در ظاهر و لباس‌های‎شان هم برسند، چون قدرت انتخابی ندارند. اما از آن سو هم آراستگی و تر و تمیز بودن احتیاج به پول و پولدار بودن ندارد. بیشتر افراد جامعه مثل ما طبقه متوسط هستند و توان این انرژی و توجه گذاشتن را دارند.

دقیقا. فکر می‌کنم در دهه شصت و هفتاد، جامعه ما این قدر درگیر برند وبرند پوشیدن نبود. شاید تاثیر شرایط جنگ و بعد از جنگ هم بود. ولی مردم زیاد مارک باز نبودند و خوش تیپی به لباس‌های مارک دار پوشیدن محدود نمی‌شد. خیلی افراد خوش لباس و خوش تیپ، لباس‌های شان را می‌دادند خیاط می‌دوخت یا حتی مادر، خاله و زن‌های اطراف می‌دوختند.

دقیقا. خود ما یک پزی مثلا برای تولدهای‌مان داشتیم، این بود که لباس‌های‌مان را مامانم می‌دوخت.

فکر می‌کنم اینکه مامان خیاطی می‌کرده، در آشنایی و علاقه‌مندی تو به لباس و طراحی و مدل وپارچه بی‎تاثیر نبوده است.

من عمه‌ای هم داشتم که بسیار باسلیقه بود و همیشه لباس عید بچه‌های کوچک خانواده را او برای‌شان می‌خرید و ست می‌کرد یا می‌دوخت.

فشن استایلیست خانواده شما بود؟

بله. (می‌خندد)

عکس, گفتگویی خواندنی در ارتباط با دنیای مد با بهاره رهنما+ویدئو

مامان هم که اهل خیاطی بود؟

بله و تا هجده سالگی هر سال برای تولدم لباسم را خودش می‌دوخت. یک اخلاق بامزه‌ای هم داشت. لباسی که برای جشن تولدم آماده می‌کرد را قایم می‌کرد و روز تولدم سورپرایزم می‌کرد. همین الان که داریم حرف می‌زنیم تصویر یک لباس بنفش در ذهنم آمد. آن موقع شیفون (ژپون) روی لباس مد شده بود. مامان یک لباسی برای من دوخته بود که دامن کوتاه و پف دار که شیفون روی آن دوخته شده بود، داشت. این پیراهن حریر بنفش بود که بالای آن را مامان مهره‌های سفید کوچولو دوخته بود. الان تو من را به آن خاطرات دور و آن لباس بنفش بردی.

سبز و بنفش، دو دوره زندگی با من بوده‌اند

پس بنفش از قدیم رنگ مورد علاقه‌ات بوده؟

نه، اول سبز بود. زمانی که دانشگاه می‌رفتم بچه‌ها کلروفیل صدایم می‌زدند. همه چیزم سبز بود. علاقه دیوانه‎واری به رنگ سبز داشتم و چند سالی است که خوب شده‌ام. سبز را خیلی دوست دارم ولی بنفش رنگ مورد علاقه‌ام است.

از خاطره‌بازی مان دور نشویم. وقتی با پیمان(قاسم‌خانی) آشنا شدی و نامزد کردی چقدر در قرار و مدارها و دیدارها ماجرای چی بپوشم و لباس دغدغه‌ات بود؟ نامزدی چی پوشیدی؟ لباس عروست چه شکلی بود؟

یک نکته متفاوت و جالب درباره لباس نامزدی و عروسی من این است که هر دو در آن دوران خیلی ساختارشکن بودند. در سال‌هایی که من نامزد کردم لباس نامزدی مد، یک لباس کلاسیک و پف دار به رنگ  صورتی ملایم یا رنگ‌های مشابه بود. من وعمه‌ام نشستیم خودمان لباسم را طراحی کردیم. لباس نامزدی من یک طرح رومی داشت و بسیار ساده و سبز بود.

پس تو هنوز در دوران حاکمیت سبز بودی.

بله، هنوز دوران سبز بود(می‌خندد). لباسم خیلی شبیه پوشش یونانی‌های قدیم بود و سربند هم داشت. برای عروسی هم در آن سال‌ها اولین عروسی بودم که لباسم سفید نبود و تقریبا طلایی بود؛ طلایی و کرم. رنگ خیلی خاصی داشت. کلاه لباس عروسی‌ام را خودم طراحی کردم و طراحی آن دو هفته طول کشید. جالب‌تر از از همه اینکه دسته گل من اصلا گل نداشت و فقط برگ سبز خالی بود.

ماجرای سبز ظاهرا خیلی در اوج بوده و حرف اول و آخر را می‌زده.

اوج دوران سبزم بود(می‌خندد).

داماد لباس عروس را دیده بود یا روز عروسی دید؟

نه، دیده بود. حالا پیمان هم داماد متفاوت و ساختارشکنی بود. چون آن زمان اصلا رسم نبود داماد ته ریش داشته باشد یا کت نپوشد. پیمان به جای کت یک جلیقه مشکی که  راه راه‌های باریک طلایی داشت، پوشیده بود. خواهرم ایران نبود و نتوانست برای عروسی ما بیاید. من ژورنال‌ها را بالا و پایین کردم و لباس پیمان را پیدا کردم و خواهرم برای‌مان فرستاد. داماد هم که با ریش دو روزه بود.

دانلود ویدیوی این گفتگوی خواندنی از لینک زیر:

https://modeonline.ir/Media/Image/Gallery/1914/635846087020546134.mp4


مطالب پربازدید

امروز جمعه ۲ مهر ۱۴۰۰

نظرات